Lampetra fluviatilis (Linnaeus, 1758)
synonimy: Petromyzon fluviatilis, Petromyzon branchialis, Ammocoetes communis.
Rodzina: Petromyzontidae / minogowate
Rząd: Petromyzontiformes / minogokształtne
Gromada: Petromyzontida / minogi
Typ: Chordata / strunowce
Po raz pierwszy pozyskany: Ren, Bazylea, Szwajcaria
Występowanie: baseny Morza Bałtyckiego, M. Północnego, północno-wschodniego Oceanu Atlantyckiego od płd. Norwegii do Gibraltaru, pólnocno-zachodniego M. Śródziemnego.
Wielkość: max. 50 cm TL, średnio 35 cm TL
Woda: 5-18°C
Ślepice (ammocoetes), czyli larwy minogów nie posiadają zębów i odżywiają się filtrując wodę z zawiesiny organicznej i mikroorganizmów, będąc zagrzebanymi w podłożu. Kiedyś larwy były uznawane za inny gatunek. Po ok. 4,5 roku i osiągnięciu ok. 13 cm długości przekształcają się w ciągu kilku miesięcy w osobniki dorosłe i migrują do morza (z wyjątkiem niektórych populacji zamieszkujących jeziora). Dorosłe osobniki są pasożytami żerującymi na innych rybach. Posiadają mocno rozwinięty węch, dzięki czemu gdy po 1-2 latach w strefie przybrzeżnej powracają do rzek, kierują się zapachem feromonów wydzielanych przez larwy i odnajdują miejsca nadające się do tarła (zwykle nie dalej niż 250-300 km od morza). W tym czasie przestają przyjmować pokarm i wykorzystują zapasy tłuszczu, przez co ich rozmiar zmniejsza się (przy zachowaniu proporcji długość/grubość, co umożliwia brak twardego szkieletu). Migracja na tarło odbywa się na jesieni i na wiosnę, ale tarło zawsze wiosną. Giną w ciągu 2 tygodni od tarła.
Odnośniki:
www.gbif.org/species/2421365
www.fishbase.se/summary/4480
av.tib.eu/search?q=keyword%3A%22Lampetra%20fluviatilis%22
siedliska.gios.gov.pl/…metodyki_dla_gat_zwierzat/Ming-rzeczny-Lampetra-fluviatilis.pdf
siedliska.gios.gov.pl/…/wyniki_monitoringu_zwierzat_2016-2017_ming_rzeczny.pdf
